سعادت در دوزخ

پرتگاه امن

doozakh — Sat, 27 May 2006 02:29:15 GMT

جنگل آسفالتی شلوغ شد.

صدای سوختن بنزین،

نشان از بالا آمدن دوباره ی خورشید دگر،

با دروغهای تازه دارد.

زمان خواب من فرا رسید.

زمان سوختن دوباره ی بنزین،

در موتور معیوب شهر.

ماشین های سوار بر ماشین هایشان،

تا به ماشین های بالا دستی که در گوشه ی دیگر همسایه اند،

به موقع جواب پس دهند.

(دوباره می پرسند ما چند ملکه کشته ایم؟

صدای خسته جواب میدهد:

پس اینها که می گویند ماییم.

دوره ی آخر الزمان است!)

اما زمان خواب من است.

تکرار یک جمله که در همه ی متن هایم،

ترجیع بند شده اند.

همه ی درد هایم مانند لوزه ی چرکین سوم شده اند.

نفرین.

دور نمی اندازم چون بزرگتر بر می گردند.

راستی چند قرص کافیست؟

تا نه خود کشی باشد.

نه قتل لوزه ای که روزی به آن افتخار کنم.

خاطره ی سکوت

doozakh — Fri, 28 Apr 2006 00:09:10 GMT

در مقابلت روبه روی نور نشستم.
با تو که به حکم مصلحت بی شرمانه
ادب را به تکه نان بیاتی فروخته ای.
که شاید غیض احمقانه ی خویش را
فخر خود کنی و دیگران را مست و تهی از حماقتت٬
ناسزا میشنومت و مصلحتی کثیف را
از پشت نقابت لمس میکنم.

آری نظم جهان چنین بود.

که آن هنگام که جامه ی روح خویش می دریدی
آن هنگام که مسخ شده در نور دست و پا می زدی٬
چون مترسکی ساکت٬ حرف هایم را قی کنم.
و بی تفاوت٬ از خیره شدن در خیره سری هایت بپرهیزم.

نظم جهان چنین بود.

نه سیراب شدن از جام شوکران٬
و نه طعم تلخ آن شفابخش نوشدارو٬
نه خشم کودکانه ی کاوه٬
و نه اهریمن نمایی آراسته ی زهاک٬
فارغ از هر املا و انشایی٬

خواست نظم جهان چنین بود.

بوسه را بوسه زدم و همین زمزمه٬
مرا بس که٬

نفرین ابدی من نثار تو باد.

دست

doozakh — Wed, 22 Mar 2006 12:33:35 GMT

می خواهی بدانی در پس افکارم چیست؟

گوش نکن.

چشمان حریصت بدنبال حقیقتند؟

چشم هایت را ببند.

فقط لمس کن.

دست مرا می خواند.

دست مرا می بوید.

دست حقیقت است.

و می گوید کمال حقیقت را٬

دست بوسه می زند به تاریکی.

دست قاتل نور است.

دست عزیز است.

به ما اشاره دارد.

نوازش می کند سکون را٬

می شنود تاریکی عقربه های ایستاده و معلق بدنبال دستور را٬

پرچم را دوست دارد٬

انرژیش را به هنگام گرفتن شمشیر تصور کن.

حال از خود بپرس٬ از تو رضایت دارد؟

آری؟

دستت را میبوسم.

و اگر نه٬

دستم را بدور شمشیر مشت خواهم کرد و گردنت را نوازش می کنم.

که دستم از من ناراضی نشود٬

تا با نفرت تمام بدنبال الماس٬ در کف اتاق تاریک٬به خزیدن ادامه دهد.

ناخن بر زخم

doozakh — Sat, 18 Mar 2006 00:02:14 GMT

آه ای دریای زیبا جه زیبایی در زیر نور خورشید

آه ای سپیده ی هستی بخش

ای درختان سر به فلک کشیده

بوی عطر یاس و نعنا

گوش ماهیان لب ساحل

مرز های بی دلیل ایثار و غرور

سرود های مزخرف مثلا عاشقانه

ای کلاه های انباشته شده از شرع

ای دروغ های پست پر از مصلحت

ای مراد دل شکم هرزه ها

هم چنان بر زخم ناخن می کشم

تا نفرتم از شما سلول هایم را سیر کند.

doozakh — Sun, 08 Jan 2006 11:21:33 GMT

از مشکلی که برای مطالب پست پیشین حادث شد پوزش میخواهم.تپق زدن نیز بخشی از

زندگیست!!!

مطالب...

درود بر همرزمان عزیزم

در ابتدای مطلب جای دارد از دو همرزم عزیزم ست و سیوی ست که از شروع این وبلاگ مرا دلگرم

به نوشتن یک سری جهان بینی های شخصی کردند.تشکر کنم.

همانطور که می دانیم جهان بینی از مهم ترین ابزار برای آماده شدن در میدان جنگ با نور می باشد.

که در این وبلاگ سعی در آنست که با ارایه مطالبی در خصوص جهان بینی (البته شخصی)کمکی

ناچیز در مورد ساخت آرمانشهر مورد نظر شود.

احساس کردم برخی وقتها توضیح چرخه برای دوستانی که گاهآ جذب دانستن این مطلب می شوند

ثقیل و گسترده بودن بحث،باعث روی آوردن ایشان به برخی از بیراهه های همانند مکتب فکری

پوچ گرایی (نیهلیسم)می شود.

برای نوشتن پست پیشین در این فکر بودم که چه راهی را برای باز کردن این که از جهان بینی چرخه

برای رسیدن به بیراهه ی پوچ گرای نیهلیسم استفاده و در کل سو تعبییر نشود.می توانم برگزینم.

نتیجه حاصل شد که راهی را که این افراد می پیمایند که به گمراه شدنشان می انجامد را از طریق

پرسشی بیان کنم که راهیست مناسب برای دوره ی انچه که می دانند و تلنگریست که باعث شود

تا با خود بیاندیشند که آیا ممکن است که سو برداشت کرده اند؟ که امید آن است که موثر بیا بند.

دوستان عزیزم چه نیکو مرا بر آن داشتند تا توضیحات در مورد پست پیشین دهم،که حتی این باعث

سو برداشت افراد علاقه مند به بیشتر دانستن نشود و هم سو استفاده کردن سود جویانی که از تکه ای

از متن برای پوچ نشان دادن این مکتب فکری سازنده بل میگیرند و نور را به عامه زور چپان می کنند.

این بدیهی است که مطلب چرخه در آن کوته نظری های پر از حماقت متریالیستی نمیگنجد و بدیهی تر از آن ،این است که شیوه ی ما برگزیدگان تاختن بر آن حماقت های به ظاهر عقل مدارانه و اندشمند

معابانه ی این مترسکان مترسک پرور است.

صعودم را در سقوط نور میبینم

پرچم تاریکی در دستم

سیاه پوش، بازو به بازو همراه همرزمان، فتح قله را اندیشه میکنیم.

نقدی بر پست پیشین

doozakh — Sun, 08 Jan 2006 11:04:53 GMT